Waarom is de krant lezen slecht voor onze gezondheid?

Wat is de invloed van media op onze gezondheid? Wat doet continue slecht-nieuws berichtgeving met ons brein en onze gesteldheid?

Goed nieuws verkoopt slecht. Dit hoor ik maar al te vaak als ik uitroep dat ik zit te wachten op een krant die alleen maar goed nieuws brengt. Ik kom hiertoe omdat slecht nieuws alleen maar angst creëert. En angst creëert stress in ons lichaam. 

Het is bekend dat stress niet goed is voor ons lichaam; het is denk ik één van de belangrijkste oorzaken dat wachtlijsten bestaan in de zorg. Volgens wetenschappers is circa 90% van alle ziektes terug te herleiden tot stress als bron voor de ziekte. Kortdurende stress is prima, maar zodra de stress langdurig aanhoudt is stress een sterke ziekteverwekker. Stress zorgt ervoor  dat het zuurstofrijke bloed naar onze armen en benen worden gedirigeerd, zodat we kunnen vechten of vluchten. De armen en benen hebben dan alle voeding nodig om hun werk te kunnen doen. (Bron: De biologie van de overtuiging – dr. B.H. Lipton)

Als de stress toestand in het lichaam te lang duurt, krijgen de organen in je lichaam te weinig zuurstofrijk bloed. Hiernaast zorgt de chemische samenstelling in je lichaam ervoor dat de cellen zich letterlijk gaan afsluiten voor schadelijke invloeden van buitenaf. De normale functie van de cellen stopt daardoor, waardoor de oude cellen uiteindelijk afsterven maar geen nieuwe cellen meer aanmaken. Dit noemen we entropie en hiermee is de basis voor ziektes gelegd. Als de nieren bijvoorbeeld niet meer vernieuwen, gaat hun functioneren steeds verder achteruit en ben je niet meer in staat om afvalstoffen uit te scheiden via de urine. De afvalstoffen blijven dan in je lichaam en zorgen voor een versterkend effect van een slechte omgeving voor de cellen. De vicieuze cirkel is dan gestart.

Hoe heeft de media hier dan invloed op?

Neem bijvoorbeeld het nieuws rondom terroristische aanslagen. Door dit breeduit te brengen, dag in dag uit, geef je niet alleen aandacht aan het terrorisme (wat je aandacht geeft dat groeit!), je creëert ook heel veel onrust onder de mensen. Mensen gaan zich angstig gedragen en zo ontstaat een belangrijke hoeveelheid stress. En dit is precies de bedoeling van de terrorist: angst zaaien zodat het leven lamgelegd wordt. De media is hiermee een instrument geworden van de terrorist.

Een ander voorbeeld is de berichtgeving rondom de laatste financiële crisis die eind 2008 begon. Door de berichtgeving geloofde iedereen dat er crisis was en ging dus ook hiernaar handelen. We hielden het geld op de spaarbank, zodat we later nog wat over hadden in moeilijke tijden. Het vertrouwen holde achteruit, waardoor de economie op slot ging. Met alle gevolgen van dien. De media heeft hier in belangrijke mate de angst verspreid waardoor de economie snel tot stilstand werd gebracht.

Stel je eens voor dat we helemaal geen nieuwsbericht hadden gehoord over aanslagen. Dan hadden we waarschijnlijk van niks geweten en hadden we ook geen angst gehad. Datzelfde geldt voor de financiële crisis. Door de ellende continu rond te bazuinen via diverse kanalen, wordt de ellende door onze ‘strot’ geduwd. Er is bijna geen ontkomen aan.

Natuurlijk heeft ieder mens voor zichzelf de verantwoordelijkheid om stress weer los te laten. Dat mensen dit niet doen, kan ik de media niet aanrekenen. Wat ik de media wel aanreken is de continue nieuwe voeding voor stress; het is een niet aflatende stroom van berichtgeving over ellende. Want ja, goed nieuws verkoopt niet. En als je het over verkoop hebt, dan heb je het over geld verdienen. Geld is klaarblijkelijk een belangrijke drijfveer om slecht nieuws te blijven brengen. En zo maakt deze drijfveer ook hier de mens ziek.

Wat zou er gebeuren als er geen slecht nieuws meer naar buiten kwam? Wat zou er gebeuren als het terrorisme geen aandacht meer zou krijgen? Wat zou er gebeuren als alleen maar goed nieuws gebracht zou worden over bijvoorbeeld de kansen om te genezen van kanker? Met welke mindset zouden we dan leven? Welk effect zou dat hebben op de wereld? Welk effect zou dat hebben op onze gezondheid?

Vragen waarop ik wel een vermoeden heb wat het antwoord is.

Benno Rijpkema
begeleider van transformatie

Zonder zelf kleiner te worden

Ik deel van alles met mensen om mij heen, zonder dat ik er minder van word. Sterker nog, ik krijg hierdoor steeds meer. Ik geef dus weg en daardoor krijg ik meer. Een bijzondere wereld, of toch niet?

Lao Tse heeft ooit eens gezegd dat je anderen kunt laten groeien zonder zelf kleiner te worden. Dit is wat mij betreft 100% waar. Sterker, door de ander te laten groeien, kun je zelf ook weer groeien. Zoals ik de uitspraak voor deze blog interpreteer is dat, wanneer je kennis deelt en de ander daarvan kunt laten groeien, jijzelf ook weer groeit. Dit vraagt om enige uitleg.

Je deelt je kennis en mensen nemen daar notie van (publiciteit). Tegenwoordig is dit heel eenvoudig via alle social media die we tot onze beschikking hebben. De kennis die jij hebt gedeeld, delen de mensen op hun beurt ook weer met anderen. Zo laat je dus niet alleen je lezers groeien, ook nog andere mensen die in verbinding staan met de lezers. En zo nu en dan delen ze de kennis zelfs met bronvermelding erbij. Dan praten we over de sterkste vorm van groei: via ambassadeurs.

Er zit nog een ander (belangrijk!) aspect aan het delen van kennis. Door te delen creëer je de situatie dat anderen kunnen reageren op jouw kennis vanuit hun eigen bril van kennis en kunde. Deze brillen bezit je zelf vaak nog niet, waardoor de reacties je helpen om je eigen kennis aan te scherpen en nog beter te laten worden. Vooral deze laatste reden is voor mij de belangrijkste reden om blogs te schrijven. Het zou zeer arrogant zijn als ik zeg alle kennis in huis te hebben. Ik krijg gelukkig dan ook veel reacties op mijn blogs. Elke reactie is voor mij waardevol: welke onderwerpen zien de lezers graag belicht, van welke onderwerpen leren ze specifiek van, waar zit nog weerstand, waar zitten mijn eigen blinde vlekken, etc.

Een reactie is dus voor mij een leermoment waardoor ik kan groeien. Het scherpt mij zodat ik op een later moment nog beter kan aansluiten bij de behoeften van mijn lezers. Mocht je dus op dit artikel willen reageren, voel je bij deze dus van harte uitgenodigd.

Benno Rijpkema

Hoog in de lucht, boven de wolken

Hoog in de lucht, in het vliegtuig terug naar Nederland, kom ik tot het besef dat ik te lang te hard heb doorgewerkt. Ik was toch weer die houthakker in het bos die zijn bijl nooit slijpt en maar doorhakt tot hij erbij neervalt. Nu ben ik gelukkig niet neergevallen, zover ben ik niet gegaan. Maar o, wat was ik aan de rust toe. En dat zie ik pas nu de vakantie op zijn einde loopt.

Achteraf waren alle tekenen aanwezig; te weinig tijd meer hebben voor je gezin, continu aan het werk of in je hoofd aan het werk, slechter slapen, minder gevoel en meer automatische piloot, het gevoel aan het werk te moeten, continu druk in je hoofd zijn. Zodra je ’s ochtends wakker wordt en je ogen open doet, beginnen je hersenen gelijk alweer te ratelen, een soort van watten in je hoofd die je gevoelloos maken, geen oog meer hebben voor de mooie dingen in het leven, want ja ik ben aan het werk…? En, zeg ik tegen mijzelf, ik ben managing partner van Onbezorgd Ondernemen? Hoezo onbezorgd??? 

Ik heb weer een leermoment te pakken!

Succes heb ik voor mijzelf altijd bestempeld als zoveel mogelijk mensen mogen helpen aan hun succes. Mensen helpen in hun kracht te komen en van daaruit het succes te boeken waarnaar ze zo verlangt hebben. 

Dit is inderdaad wat ik met heel veel liefde en energie doe, elke dag weer. Het voedt mij tot in mijn haarvaten en elke dag weer ben ik bezig om mijzelf verder te ontwikkelen. Maar is dit ook mijn succes? De vraag stellen is hem deels ook beantwoorden. In deze vakantie ben ik er achter gekomen dat mijn succes óók is: vrijheid, speelruimte en verkeren in de staat van moeiteloosheid. Als ik dit plaats in de beroemde Golden circle, heb ik dus nu ontdekt dat de wijze waarop ik mijn succes wil realiseren via vrijheid, speelruimte en moeiteloosheid is. Een mooie aanscherping na een week heerlijke vakantie.

En weer leren luisteren naar mijn lichaam; die had namelijk allang vertelt dat ik met vakantie moest gaan…

Benno Rijpkema

Sesam open u….!

img_0275De titel komt je ongetwijfeld bekend voor uit het sprookje van Ali Baba en de 40 rovers. Ze spreken deze zin uit wanneer ze de grot willen openen waar hun schat bewaard ligt.

De metafoor gebruik ik als (interim) leider veelvuldig, waarbij ik de mens als spreekwoordelijke grot beschouw die geopend ‘moet’ worden om bij de schat te komen. De schat van de mens is in dit geval de enorme potentie die in ieder mens verscholen zit, diep van binnen.

De grot zit bij veel mensen stevig dicht omdat we bang zijn dat anderen de schat beschadigen of er met de schat vandoor gaan. De toegangsdeur naar de grot is goed verstopt, zodat we alleen de berg zien; een sterke stenen berg die aan de buitenkant doet vermoeden dat er niks in de grot zit. En mocht er wat in zitten, dan is deze zeker onbereikbaar voor onbevoegden.

Pas als ‘de kust veilig is’ spreken we de spreuk uit en opent de grot zijn deuren. We kunnen dan rechtstreeks bij de schat in de berg. Deze laatste twee zinnen zijn voor leiders (van organisaties) van groot belang.

Zolang er angst is, blijft de grot gesloten.
Als de angst weg is, gaat de grot open.

Zodra mensen in de organisatie zich veilig voelen, komt de schat vrij en kunnen zij hun ware potentie laten zien en verder ontwikkelen. Angst bij mensen is vrijwel altijd te relateren aan het niet voldoen aan de zes basisbehoeften van ieder mens:

  1. De behoefte om je veilig/prettig te voelen in je (werk)omgeving;
  2. De behoefte aan variatie in werkzaamheden;
  3. De behoefte aan erkenning voor wie je bent en wat je doet;
  4. De behoefte om je verbonden te voelen met anderen;
  5. De behoefte om te groeien;
  6. De behoefte om bij te dragen aan een groter geheel.

De uitdaging die ik je dan ook graag meegeef is: ga in gesprek met je medewerkers aan de hand van de 6 basisbehoeften en zoek uit waar hun angst zit. Geef ze vooraf aan het gesprek het overzicht van de basisbehoeften, zodat ze zich voor kunnen bereiden. En vraag vooral ook welke basisbehoefte voor hen het belangrijkste is.

De informatie die je terugkrijgt van je medewerkers is voor jou als leider goud waard. Jij kunt nu heel gericht werken om de angst uit de organisatie te halen zodat medewerkers zich ten volle kunnen ontwikkelen.

Ik wens je hier heel veel plezier en succes mee, want dat ga je gegarandeert krijgen.

Benno Rijpkema
begeleider van transformaties

Opruimen

img_0276Ik heb mij laten verleiden om een cursus meditatie te volgen en vorige week was het zover. Zoals wellicht iedere nuchtere en Calvinistische Nederlander begon ik enigszins sceptisch; “We zullen het wel zien…”

Sommigen van de lezers – en wellicht ben jij hier één van – zullen nu denken “wat een gezweef, Benno”. En ik snap ze, ik dacht ook zo.

Inmiddels ben ik een week verder en de effecten beginnen goed merkbaar te worden. Ik voel me fit en energiek, heb minder slaap nodig, ben mij sterk bewust van alles wat ik met mijn zintuigen waarneem (zien, horen, voelen, proeven, ruiken), maar ook wat ik niet op basis van mijn zintuigen kan “zien”. Dingen die niet uitgesproken worden maar in de onderstroom wel degelijk aanwezig zijn.

Kortom, ik ben flink over mijn scepsis heen en erg enthousiast. En tegelijk ben ik in mijn lichaam merkbaar heel veel rotzooi aan het opruimen. Laten we zeggen een leuk bij-effect van mediteren.

Loslaten van denkbeelden opent nieuwe deuren

Door de uitnodiging om mee te gaan, ben ik mij bewust geworden van een denkpatroon. Een patroon die mij als het ware gevangen hield in mijn oude wereld. Maar ook van het gegeven dat onbekend onbemind maakt; je weet immers nog niet wat je kunt beminnen tot je er bekend mee raakt. Ik ben mij nu ook bewust geworden dat ik over mijn eigen denkbeelden heen moest stappen om iets nieuws te leren. Een les die ik meeneem de toekomst in; ik ga nieuwsgierig door en sta open voor nieuwe ervaringen.

Nu je toch zover bent gekomen met lezen, wil ik je dan ook een paar vragen meegeven, geïnspireerd door mijn eigen leerervaring. De komende kerstvakantie is een mooi bezinningsmoment voor het beantwoorden van deze vragen.

  • Welke uitnodiging om iets nieuws te leren heb jij dit afgelopen jaar afgeslagen?
  • Welk denkbeeld houdt jou (dus) gevangen?
  • Is dit denkbeeld dé waarheid, of is dit een verzinsel van jou?

Ik wens je veel succes en vooral ook veel plezier met het doorbreken van jouw denkpatronen.

Benno Rijpkema
begeleider van transformaties

Burn-out? Proficiat!

Ik prijs mijzelf zeer gelukkig dat ik nog nooit een burn-out heb gehad. En desondanks feliciteer ik als coach mensen met een burn-out. Het is een keerpunt in het leven; je wordt je ineens vreselijk pijnlijk bewust dat je al die tijd (vaak heel erg lang) je leven hebt geleid op basis van de verkeerde gedachten; wat zullen anderen van mij vinden, ben ik wel goed genoeg, als mijn baas mij maar niet ontslaat, etcetera. Al die gedachten zijn vaak terug te leiden tot een van de oerangsten: uitsluiting uit de groep. Geïsoleerd komen te staan en eenzaamheid.
Een van de eerste (primitieve) instincten is, zodra je geboren wordt, dat je in de kudde moet blijven. Als je buiten de kudde valt, val je ten prooi aan de roofdieren en ben je gedoemd te sterven. Dit hele oude oerinstinct zit sterk ingebakken in ons wezen; we zijn als mens tenslotte ooit primitieve zoogdieren geweest. We leren dus als kind snel gedrag te vertonen waarmee we geaccepteerd en gewaardeerd worden. Als we dat gedrag dan vertonen, krijgen we waardering van de mensen om ons heen; ouders, vrienden, je partner, de baas. We voelen ons dan gelukkig omdat we dan weten dat we niet uitgesloten worden. En zijn daarmee afhankelijk geworden van de waardering van anderen om ons gelukkig te kunnen voelen.

In feite vertonen we dan alleen maar gedrag dat gewaardeerd en geaccepteerd wordt door onze omgeving. We zijn dus eigenlijk continu gedrag aan het laten zien dat niet (per definitie) ons eigen voorkeursgedrag is. We leven het leven waarvan wij denken dat dit een goed leven is.

Terug naar de burn-out. Als je lang genoeg gedrag vertoont op basis van denkbeelden waarvan jij denkt dat dit goed gedrag is, en het is niet jouw eigen voorkeursgedrag, loop je langzaam maar zeker volledig leeg. Zie het maar als een accu die langzaam leeg loopt als je de lampen van de auto laat branden. En zodra de ‘accu’ van de mens leeg is, is hij ook ECHT leeg. Je lichaam reageert hierop daar in de noodtoestand te springen; jouw neo cortex waarin je wil (de frontale kwab) ook zit, wordt uitgeschakeld en overgenomen door jouw limbische brein. Dit brein zorgt er voor dat de lichaamsfuncties door blijven gaan: hartslag, ademhaling, bloeddruk, hormonen, etc. Je komt in de vegetatieve toestand terecht. Dit gebeurt niet voor niks: je lichaam is uitgeput en uitgewoond en moet herstellen.

Volledig herstellen kan een lastig en langdurig proces zijn, soms wel een jaar of langer. De verbindingen tussen de linker- en rechter hersenhelft zijn ruw verbroken, waardoor de communicatie tussen de twee hersenhelften is gestopt. Dingen bedenken en uitvoeren is daardoor nagenoeg onmogelijk. Dit is ook de reden dat mensen volledig uitgeblust en langdurig op de bank kunnen zitten en apathisch voor zich uitkijken. Training om de communicatie tussen de twee hersenhelften te herstellen is daarom van groot belang.

Als er weer enig herstel is en de energie in het lichaam langzaamaan terug komt, is het van groot belang zelf (al dan niet behulp van een coach) te onderzoeken welk gedrag uitputtend is geweest en welke denkbeelden en overtuigingen daarachter zitten. Dit ontdekken is de reden waarom ik mensen met een burn-out feliciteer; ze kunnen hierdoor werkelijk hun leven compleet veranderen. En ze weten dat het noodzakelijk is om te voorkomen dat ze nog een keer in de burn-out raken. Een burn-out wordt daarom voor veel mensen nadien ook echt gezien als een cadeautje. Een cadeautje die ze liever niet nog een keer meemaken, maar wel eentje die lifechanging is.

Omgeving
De omgeving van iemand met een burn-out ziet aan de buitenkant niet wat er eigenlijk aan de hand is. Al snel staan de mensen klaar met hun oordelen; aanstellen, gewoon gaan doen, ritme krijgen, etc. Het zijn goedbedoelde adviezen, maar voor de persoon in kwestie eerder kwetsend dan opbeurend. Mensen die herstellende zijn van een burn-out worden niet begrepen, helaas. En dat onbegrip van de mensen brengt iemand met een burn-out in een nog lastigere positie; het brengt direct de angst weer naar boven van uitsluiting en eenzaamheid.

Als je iemand tegenkomt die herstellende is van een burn-out, bedenk dan dat de persoon niet gebaat is bij jouw oordeel. Luister naar hem (of haar) zonder oordeel. Geef geen goedbedoelde adviezen en laat hem in zijn waarde. Hij is met een lifechanging proces bezig en kan dus alle begrip gebruiken. Een mooie metafoor hiervoor is de metamorfose van rups naar vlinder; je kunt de rups niet helpen tijdens het transformatieproces. Hij moet het helemaal zelf doen. En als hij klaar is, is hij getransformeerd naar een prachtige vlinder. En dat gun ik iedereen!

Benno Rijpkema
Coach en managing partner Onbezorgd Ondernemen

Ik ben een gelukkeling ……

WP_20160614_002 (1)Al weken lag dat ding daar. Paar keer geprobeerd met van dat gezellige LOVE plakband,  om hem op te hangen. Je raadt het al, viel er natuurlijk net zo hard weer af als dat ik het erop getaped had. Hmmm, dan maar met van die ‘kauwgom dingetjes’ proberen. Hoe heten ze ook alweer…buddies. “Eens kijken of het echte vrienden zijn”, dacht ik sceptisch.

Maar die moesten eerst gekocht worden. En ja, je raad het al dat duurde ff. Op mijn manier erg druk. Hollen, rennen, vliegen en draven: 4 dagen per week werken, vijf kids en hun beslommeringen (sporten, huiswerk etc.), de hond uitlaten, het huishouden, zelf sporten (want ja, maatje 36 behouden daar moet je wel wat voor doen) en ga zo nog maar even door. Mijn weken zijn aardig gevuld. Zeker in een samengesteld gezin dat zijn eigen, om het maar even mild uit te drukken, dynamiek kent. En ondertussen verhuisde dat ding van de tafel naar de grond, van de grond op de rand van de bank en belandde uiteindelijk ergens in de hoek van de kamer. De hond had het al uitgebreid besnuffelt en er zaten inmiddels al aardig wat kreukels in. Maar goed, dat ding dat moest en zou hangen. Ik had hem notabene speciaal uitgezocht voor het goede gevoel!

Van de week die kauwgom dingetjes eindelijk bemachtigd. In een helder multitask moment (dat bestond toch niet?!?), toen ik op weg was naar….uhhh, nou ja doet er ook niet toe. Ik combineerde mijn boodschap op de Schrans “want daar zit dat ene kantoorvakhandeltje, die hebben dat vast wel.” En ja hoor, gefixed. Thuis gekomen direct opgehangen. Precies in het midden van het midden natuurlijk, anders ziet het er niet uit en krijgen we daar weer commentaar op.

En toen wist ik het weer (diepe zucht). Waarom ik dat ding had uitgekozen en wilde ophangen. Precies daar naast het koffiezet apparaat. Even ademhalen Karin. Even pas op de plaats. Een foto moment zoals ik dat altijd in gedachten noem. Bij voorkeur met een lekker latte machiatto in de handen. Want op die poster staat precies hoe jij je iedere dag, ondanks alle drukte, voelt meid. Maar soms heb je even iemand of in dit geval iets nodig om je eraan te herinneren: “Ik ben een gelukkeling!”